Verdragen als er niks gebeurt

De laatste tijd merk op dat ik op vrije dagen wil blijven werken. Er is altijd wat te doen. Lijstjes afwerken geeft me rust. 

Met de opbouw van de praktijk, mijn muzikale carrière ernaast volop optredens, plannen maken en saaie administratie. Als ik een vrije dag heb, staart de volle wasmand me aan. Zie ik flessen die naar de glasbak moeten. Zal ik nu dan eindelijk die muur verven?

Mijn lichaam is alert. Zegt: "kom op, we gaan aan de bak.” 

Het is een uitdaging om te blijven zitten, want er is altijd wel een nieuw argument om weer op te staan. En ik moet zeggen, mijn hoofd kan overtuigende argumenten bedenken. 

Toch zeg ik terug: “Jammer dan, ik blijf zitten.” En ga iets nutteloos doen. 

Gamen of letterlijk op een stoel voor me uit staren. 

Dat is de eerste 10 minuten niet rustig. Helemaal niet. Mijn hoofd trekt alles uit de kast. Als een peuter die in het gangpad van de supermarkt ligt, en schreeuwt om snoep. 

Het blijft oefenen om dat te verdragen. Ook met mijn jaren ervaring en skills op zak. Maar dat is ook wat het leven is. Herhaling van dezelfde riedels. Tot je ze herkent en iets anders gaat doen. En er dan toch weer in tuimelt.

Dus daar gaan we weer. De onrust verdragen en toch op die stoel blijven zitten. 

Omdat we rust verdienen. Omdat ons lichaam rust verdient. En omdat het hoofd altijd weer wat nieuws van ons wil. 

Dus zeg af en toe als er weer iets dringends is waarom je in actie moet: “Tja, jammer joh. Ik blijf lekker zitten.”

P.s.: Dit jaar bracht ik een song uit over het verdragen dat er niks gebeurt. Benieuwd? Luister het hier